កម្មវិធីនាទីឈ្វេងយល់ព្រះពុទ្ធសាសនា លើកទី ៤០៤ ប្រារឰនៅថ្ងៃ ១រោច ខែ បឋមាសាឍ ពុទ្ធសករាជ ២៥៥៤ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ២៧ ខែ មិថុនា ឆ្នាំ ២០១០ ដែលមាន ប្រធានបទ អំពី ខន្ធ៥ គឺ រូបខន្ធ ១ វេទនាខន្ធ១ សញ្ញាខន្ធ១ សង្ខារក្ខន្ធ១ និង វិញ្ញាណខន្ធ១ បន្តអំពីសប្តាហ៍មុន ។

ខន្ធ ៥ គឺរូបខន្ធ១ វេទនាខន្ធ១ សញ្ញាខន្ធ១ សង្ខារក្ខន្ធ១ វិញ្ញាណខន្ធ១។ ពាក្យថា ខន្ធ ប្រែ ថាកង គំនរ រីឯពាក្យ ថា រូប សំដៅយករូបទាំង ២៨តាមន័យព្រះអភិធម្ម ។ រូបនេះមាន ន័យថាធម្មជាតិ តែង បែកធ្លាយ មានរូបកើត ឡើងតែងមានទុក្ខ ព្រោះមានរូបហើយនាំឱ្យ មាន រោគាព្យាធិសព្វបែប យ៉ាង មិនគួរប្រកាន់មាំក្នុងរូប នោះឡើយ។ វេទនា ប្រែថា ការ សោយនូវ រសអារម្មណ៍ គឺគ្រាន់តែជាការដឹង នូវអារម្មណ៍ មាន សុខវេទនា ទុក្ខវេទ នា អទុក្ខវេទនា គឺគ្រាន់តែជាវេទនា មិនមែនតួខ្លួន មិនមែន សត្វបុគ្គលឡើយ។ សញ្ញា ប្រែថា ការចងចាំ ការចំណាំ មានសញ្ញាជាកុសល ជា អកុសល និងជាអព្យាក្រិត គ្រាន់តែជា សញ្ញាមិនមែន សត្វបុគ្គល មិនមែនតួខ្លួន មិនគួរប្រកាន់មាំឡើយ។ សង្ខារ ប្រែថា ការប្រជុំ តាក់តែងកើតឡើង សង្ខារមានឧបមាដូច ជាដើមចេក គ្មានខ្លឹមទេ រមែងដល់ នូវភាព សោះសូន្យទៅ អស់ទៅមិនគួរ ប្រកាន់មាំក្នុងសង្ខារទាំងឡាយនោះឡើយ។ វិញ្ញាណ ប្រែថា ការដឹងច្បាស់ សំដៅយកិវញ្ញាណទាំង៥ គឺចក្ខុវិញ្ញាណ១ សោតវិញ្ញាណ១ ឃានវិញ្ញាណ១ ជីវ្ហាវិញ្ញាណ១ កាយវិញ្ញាណ១។ វិញ្ញាណទាំងនោះក៏ គ្រាន់ តែជាការដឹងមិនមែនសត្វបុគ្គល មិនមែនតួខ្លួន មានសភាព សោះសូន្យ មិនគួរជាប់ជំពាក់ មិនគួរប្រកាន់មាំឡើយ។

ការសិក្សានូវបញ្ចក្ខន្ធ គឺខន្ធទាំង៥នេះ ដើម្បីឱ្យ យើងយល់ ច្បាស់ថា ខន្ធ៥នេះជាមារ គឺសេចក្តីស្លាប់ ព្រោះបើមានខន្ធ៥ហើយក៏មានការចាស់គ្រាំគ្រា មានរោគព្យាធិ និងមាន សេចក្តីស្លាប់គ្រប់ៗគ្នា។ ការឃើញ ច្បាស់ថាខន្ធ៥ ជាមារ គឺជាការឃើញ ដ៏ប្រពៃដើម្បី នឿយណាយ ដើម្បីប្រាស ចាកតម្រេក ដើម្បីការផុតស្រឡះ ដើម្បីបាននូវព្រះនិព្វាន។

នៅក្នុងថ្ងៃនេះក៏មានកម្មវិធីវេរ ព្រះត្រៃបិដក ១ចប់ ព្រមទាំង ទូ១ វចនានុក្រម បទានុក្រម រត្តនវត្ថុ ពុទ្ធបរិស័ទ ១ចប់់ ប្រគេនដល់ព្រះសង្ឃគង់នៅ វត្តតុសិតារាម ព្រែកសង្កែ ឃុំពាមកោះស្នា ស្រុកស្ទឹងត្រង់ ខេត្តកំពង់ចាម ។ កម្មវិធីថ្ងៃ នេះ ក្រោមការឧបត្ថម្ភរបស់ ឧកញ៉ា មហាឧបាសិកា ញ៉ឹក ប៊ុនថា ដែលមានព្រះសង្ឃចូលរួមមានចំនួន ២០ អង្គនិង ពុទ្ធបរិស័ទ្ធ មានចំនួនប្រមាណជា ២២០ នាក់។