|
ថ្វាយបង្គំធម្មរតនៈ
ស្វាក្ខាតោ ភគវតា ធម្មោ សន្ទិដ្ឋិកោ អកាលិកោ ឯហិបស្សិកោ ឱបនយិកោ បច្ចត្តំ វេទិតព្វោ វញ្ញូហីតិ។
ប្រែថាៈ ស្វាក្ខាតោ ភគវតា ធម្មោ ព្រះបរិយត្តិធម៌គឺព្រះត្រៃបិដកជាធម៌គឺព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់សំដែងហើយដោយល្អ (ធម្មោ ព្រះនពលោកុត្តរធម៌មាន៩ប្រការគឺមគ្គ៤ ផល៤ និង និព្វាន១ ) សន្ទិដ្ឋិកោ ជាធម៌គឺព្រះអរិយបុគ្គលទាំងពួង ដឹងពិតឃើញពិតដោយសច្ចវេក្ខណ ញាណគឺថានឹងបានដឹងដោយស្តាប់ ដោយជឿបុគ្គលដទៃនោះៗក៏ទេ គឺឃើញច្បាស់ដោយខ្លួន ឯង អកាលិកោ ជាធម៌ឲ្យនូវផលមិនរង់ចាំកាល គឺថាបើអរិយមគ្គកើតឡើងហើយ អរិយផលក៏ កើតក្នុងលំដាប់គ្នាមិនបានយឺតយូរឡើយ ឯហិបស្សិកោ ជាធម៌គួរដល់ឯហិបស្សវិធីគឺថាបើព្រះ អរិយបុគ្គលសម្រេចមគ្គផលហើយក៏គួរនឹងហៅបុគ្គលដទៃឲ្យចូលមកមើលបាន ឱបនិយកោ ជាធម៌គឺ ព្រះអរិយបុគ្គលគប្បីបង្អោនចូលមកទុកក្នុងខ្លួនដោយអំណាចនៃភាវនា បច្ចត្តំ វេទិតព្វោ វិញ្ញូហីតិ ជាធម៌គឺអ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយមាន ឱគ្ឃដិតញ្ញូបុគ្គលជាដើមគប្បីឃើញ ច្បាស់ក្នុងចិត្តនៃខ្លួន៕៚
|
